Ingo Bracke gebruikt geprojecteerd licht als middel om in de architecturale ruimte te gluren. Hij brengt denkbeelden van doortocht en transformatie in beeld als een echo uit het verleden. Hij brengt ze op de voorgrond en brengt een cartografie voort als een zijden sluier bovenop de oppervlakte van het gebouw.
Hij werd gevraagd om een plaatsspecifieke versie te ontwikkelen voor de Lichttoren.
