Nadine Rennert’s werk geeft een semantische werkelijkheid weer om stil te staan bij representatieve kwaliteiten van fysieke werkelijkheid.
Ze is uitgenodigd om haar werk“Sehnsucht nach Gegenwart”(vertaald als “gezien willen worden”) één van de weinige werken waarin zij licht als materiaal belichaamt: een kleine hoekplank dient als kaarshouder met twee gaten waarin de kegelkaarsen branden. Zolang ze branden, is er licht en kun je zien.Hoe langer ze branden, des te kleiner ze worden totdat ze door het gat heen vallen en van de plank af vallen. Met de tijd stapelen de kaarsen onder de plank zich op. Ook al ondergaan ze precies hetzelfde elke kaars eindigt in een unieke vorm- afhangend van het materiaal waar de kaars van is gemaakt, de brandtijd, de plaat waar hij staat (ex. De wind), en de omgeving waar hij valt.
